Vuurwerk

Vuurwerk. Waarom gaan we er nog steeds mee door, ondanks de vele gewonden, milieu-schade en stress voor mensen en dieren (!). Zoals de burgemeester van Veenendaal laatst zei: wanneer houden we op met deze onzin? In de gemeente Woerden is een meldpunt geopend waar overlast door vuurwerk gerapporteerd kan worden. Woon je in deze gemeente, meld dan vuurwerk overlast of hinder. Met de resultaten gaan we in januari naar de gemeente.

Personal Health

Is genezing hetzelfde als heel-worden?
Is het lichaam een machine?
Gaat zelf-bepaling samen met moderne medische technologie?

Deze en verwante vragen wil ik behandelen onder de noemer persoonlijke gezondheid - personal health: een onderzoek naar de relatie tussen individualiteit en de toepassing van medisch-farmaceutisch onderzoek.

Voor meer, zie op mijn website de sectie over Personal Health.

It's not just a planet, it is our home

Twee weken geleden nam ik met 25 anderen deel aan het Change the Dream symposium waarover ik de vorige keer schreef. Een kaleidoscoop van indrukken. Videobeelden, opgenomen interviews, statistieken, gesprekken met elkaar. Wetenschappers, milieuactivisten, indianen, filosofen, betrokken mensen. Bijzonder om met mensen die je niet kent een dag lang stil te staan bij de toekomst van de aarde.
Ik vond het schokkend om te horen dat veel biologen het erover eens zijn dat dieren- en plantensoorten massaal uitsterven op een schaal die je kunt vergelijken met wat 65 miljoen jaar geleden gebeurde toen de dinosauriërs en vele andere soorten verdwenen.
Hoopvol vond ik het te ontdekken dat er zoveel mensen in actie komen. Volgens Paul Hawken zijn er op de wereld meer dan 1 miljoen groepen die zich bezighouden met duurzame ontwikkeling en sociale rechtvaardigheid (zie zijn boek "Blessed Unrest: How the Largest Movement in the World Came into Being and Why No One Saw It Coming", en ook deze lezing). Het immuunsysteem van de aarde is wakker geworden! Zoals Brian Swimme zegt: we are the universe in the form of a human.

Het gaat niet over schuld en oordeel - daar heeft het universum geen boodschap aan. Maar voel en weet ik mij verbonden met de levende wezens om mij heen, in het besef dat we deel uitmaken van één groot levend systeem? Er is niet één oplossing, niemand zal voor ons bedenken "hoe het moet" - we kunnen zelf de verandering zijn.
Tijdens het symposium deden we een visualisatie waarin we dertig jaar naar de toekomst gingen. Hoe ziet het er dan uit, en wat is er veranderd? Mijn droom was dat we op een goed moment simpelweg opgehouden waren zo hard te hollen, gewoon omdat we beseften dat we onszelf tekort deden.
Voor wie meer wil lezen: zie de resources en reading list op de Awakening-the-Dreamer website.
Tenslotte: kijk vooral naar deze ongelooflijk grappige en krachtige clip... en stel je voor dat er elke dag zo'n reclameboodschap op televisie te zien is!

Change the Dream

Change the Dream, onder deze titel wordt binnenkort een symposium in Amsterdam gehouden. Het is een internationaal project, dat ontstaan is in Amerika en ook in Groot-Brittannië en Australië voet aan de grond heeft gekregen. Het symposium behandelt, in de vorm van video presentaties en discussies, de samenhang tussen drie grote uitdagingen voor de mensheid: ecologische duurzaamheid, sociale rechtvaardigheid en spirituele vervulling. De noodzaak om ons wereldbeeld te veranderen komt aan bod, en de mogelijkheden die we hebben om met werkelijke veranderingen te beginnen. Veel mensen hebben het gevoel dat we op een grote crisis afstevenen, omdat we met ons industriële systeem de draagkracht van de aarde overschrijden. Ik deel dat gevoel. We zijn kortzichtig, en nog niet echt bereid ons handelen te veranderen. We overzien het ook (nog) niet. Alles hangt met elkaar samen. Waar moet je beginnen? Een beetje hoop en inspiratie kan ik wel gebruiken!

Het bijzondere van dit project vind ik dat het zijn oorsprong heeft in het Amazone regenwoud. De Achuar in Ecuador, die pas rond 1970 met de buitenwereld in contact kwamen, zagen hun leefomgeving en hun eeuwenoude manier van leven bedreigd worden door de ontbossing. Ze realiseerden zich dat de wortels hiervan ver buiten het regenwoud liggen, en ze zochten partners in de westerse wereld. Dit leidde tot het ontstaan van de Pachamama alliantie, die zich richt op instandhouding van het tropisch woud door de oorspronkelijke bewoners te onder­steunen, en op het helpen creëren van een nieuwe, wereld­omspannende visie op gelijkheid en duurzaamheid. De droom uit de titel van het symposium is de droom van het Noorden, de collectieve droom waarin we rondwandelen, de droom waaruit we volgens de Achuar moeten ontwaken. Ik vind het een schokkend beeld.

Meer informatie: Het symposium in Nederland • Be The Change - Changing the Dream, de organisatie in de UK • Awakening the Dreamer - Changing the Dream, de organisatie in de VS.

Evenwicht

Ik pak de draad weer op. Andere zaken vroegen aandacht de afgelopen maanden. Ik vind het een kunst om bij alles wat op je afkomt en bij alle plannen die je maakt het juiste evenwicht te vinden. Wat kan ik, wil ik, moet ik doen? Vaak is het lijstje langer dan ik aan kan. Maar ik begin te ontdekken dat er een innerlijk kompas bestaat, een gevoel van rust als ik weet dat ik op het goede spoor ben. Wat is daarvoor nodig?
In mijn geval begint het bij niet te veel BE-denken. Vertrouwen op wat spontaan bovenkomt is meestal beter. Mediteren en me verbinden met oprechte intenties helpen daarbij. Vaak is het antwoord eenvoudiger dan ik dacht.
Rust en zekerheid ontstaan ook als ik besef dat er een bedding is, een doorgaand transformatieproces waar mijn dagelijkse gedoe in past. Als ik kan voelen wat van al hetgene dat ik denk te moeten doen, het meeste past bij de doorgaande stroom, dan worden de zaken eenvoudiger: ik kan beter relativeren, en ik voel me gedragen. Ik weet dan wat echt belangrijk is.
Een derde aspect is het nemen van voldoende tijd. Het is zo belangrijk om veranderingen stevig te wortelen. Groei vindt eerst in het donker plaats, onder de grond. Aan de buitenkant zie je nog niet veel. Dat vind ik niet zo makkelijk te aanvaarden. Maar het leven wordt wel rustiger, en vruchtbaarder, als je niet voortdurend haast hebt.

Leven om te werken?

In 2005 bezocht ik The Old Mission in Santa Barbara, één van de zendingsposten die de Spanjaarden in de 18e eeuw in Californië stichten. Ik ontdekte dat de post het middelpunt was geweest van een dorp van Chumash indianen, die voor en met de missie-paters werkten. Een beschrijving is te vinden op de website van de Santa Barbara parochie. In het museum vond ik de hierbij afgebeelde plaquette die een verbazend beeld geeft van de werktijden. De volledige tekst luidt:

DAILY WORK AT THE MISSION. The people awoke at sunrise and went to work about two hours after that. Daily chores were assigned by the ranch manager each morning in the mission patio. Work began at 8 or 9 in the morning depending on the season, and continued until 11:15. The main meal and siesta followed. In the afternoon, work began at 2:15 and ended at 3:45. The usual total time alloted for daily work amounted to about 5 hours and 45 minutes. The natives worked as a community, in which all the produce and materials belonged to the entire community. There was little personal property. Consequently, great achievements were produced with less effort than most people commonly experience today. Franciscan philosophers, such as Blessed John Duns "Scotus" taught that the goods of the earth were the property of the human community, and not of individuals. Fr. Serra was professor of Scotistic philosophy at the University of Palma, Spain, before coming to America. The Scotistic concept of property was quite similar to concepts of property of the native peoples of America. At this mission, 1/5 of the natives received a one week vacation every five weeks. Sundays were always days of rest. Additionally, there were numerous church holidays throughout the year. According to the records, many people finished their work by Friday afternoon and so had part of Friday and all of Saturday free besides Sunday.

Dit spreekt eigenlijk voor zich. Ik haal er twee zinnen uit: "Er was weinig persoonlijk bezit. Dientengevolge werden er grote prestaties verricht met minder inspanning dan de meeste mensen gewoonlijk ondervinden vandaag de dag." Ik ga toch maar eens meer stilstaan bij de consequenties van het hebben van veel spullen...

Worden wie je bent

Je Missie leven is het proces van toelaten en jezelf toestaan om te zijn Wie Je Werkelijk Bent en jezelf in elk moment te herscheppen in een nog grootsere versie van Wie Je Werkelijk Bent.

Bron: "An Introduction to living your Life's Purpose" van de Mission-Coach website.

Wat een opwindende gedachte! Worden wie je bent - niet iemand anders worden, of worden zoals anderen zeggen dat je bent of zou moeten zijn. De grootsheid van jezelf durven zien, je eigen kracht en licht vertrouwen. Toelaten dat je meer en meer samenvalt met wat zich binnen in je beweegt en uit wil drukken. Je missie is ont-wikkelen wat ingewikkeld is geraakt, het ont-plooien van je unieke combinatie van talenten en uitdrukkingsmogelijkheden. Je missie is niet een einddoel, geen vast gegeven, maar een proces: het is op weg zijn naar. Want elk beeld van hoe ik moet zijn, inclusief mijn eigen beeld, werkt uiteindelijk verstarrend. Ik kan alleen ervaren wat mij dient, en daarnaar steeds beter leren luisteren. Dat is minder eenvoudig dan het lijkt: ik ben een gelaagd wezen, en wat me dient op de korte termijn is niet vanzelf ook goed voor de langere termijn. Maar ik kan leren van mijn ervaringen. De vraag is: ben ik bereid om werkelijk te luisteren, te kijken en te ont-wikkelen; ben ik bereid om werkelijk de voorgeprogrammeerde beelden los te laten en zo ruim baan te maken voor de ontvouwing van wie ik werkelijk ben.